BHAKSHAK (2024) เปิดหน้ากากความจริง : ทางรอดเดียวของความยุติธรรม คือกระบอกเสียงที่ไม่ยอมจำนนต่อความกลัว
Bhakshak (2024) ภาพยนตร์ดราม่า-อาชญากรรมทริลเลอร์สุดเข้มข้นสะเทือนอารมณ์จากอินเดีย (รับชมได้ทาง Netflix) ผลงานการกำกับโดย พูลกิต (Pulkit) และควบคุมการผลิตโดยค่ายยักษ์ใหญ่ Red Chillies Entertainment ของซูเปอร์สตาร์ ชาห์ รุกข์ ขาน ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจาก “คดีสะเทือนขวัญสถานสงเคราะห์มูซัฟฟาร์ปูร์ ปี 2018” ที่เกิดขึ้นจริงในประเทศอินเดีย โดยตัวหนังยังคงรักษาความจริงอันโหดร้ายและแก่นเรื่องดั้งเดิมไว้เพื่อตีแผ่ความโสมมของสังคมอย่างตรงไปตรงมา
โครงเรื่องและปมปริศนา (Plot & Conflict)
เรื่องราวติดตามชีวิตของ “ไวชาลี สิงห์” (Vaishali Singh) รับบทโดย ภูมิ เปดเนการ์ (Bhumi Pednekar) นักข่าวสาวท้องถิ่นจากสำนักข่าวเล็กๆ ในรัฐพิหาร ผู้กำลังดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของช่องท่ามกลางโลกที่สื่อกระแสหลักละเลยความจริง วันหนึ่งเธอได้รับเบาะแสลับเกี่ยวกับรายงานการตรวจสอบสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหญิงในเมืองมูนาววาร์ปูร์ ซึ่งดำเนินการโดย “บันซี ซาฮู” (Bansi Sahu) ชายผู้มีอิทธิพลและมีสายสัมพันธ์แนบแน่นกับนักการเมืองระดับสูง
สิ่งที่รายงานระบุไว้คือความจริงอันมืดมิดที่ว่า เด็กหญิงไร้ที่พึ่งในสถานสงเคราะห์แห่งนี้กำลังถูกทารุณกรรมและล่วงละเมิดทางเพศอย่างทารุณมานานหลายปี โดยที่กฎหมายไม่เคยเอื้อมมือไปถึง ไวชาลีและคู่หูช่างภาพรุ่นใหญ่ “บาสการ์” (Sanjay Mishra) จึงตัดสินใจเปิดโปงความชั่วร้ายนี้ ทว่ายิ่งเธอขุดลึกเข้าไป เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับกำแพงแห่งระบบอุปถัมภ์ การข่มขู่คุกคามถึงชีวิตครอบครัว และความเพิกเฉยของคนในสังคม เธอต้องเดิมพันทุกอย่างในชีวิตเพื่อเป็นกระบอกเสียงให้แก่เด็กๆ และลากคอ “ผู้ล่าในคราบผู้พิทักษ์” มาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมให้ได้
มุมมองวิจารณ์เชิงลึก (Critical Insight)
“Bhakshak (2024) คือภาพยนตร์จริยธรรมสยองขวัญ (Social Thriller) ที่ไม่ได้ขายความตื่นเต้นสะใจ แต่ขาย ‘ความจริงอันน่าเจ็บปวด’ ตัวหนังปฏิเสธการเล่าเรื่องแบบประโคมข่าวเกินจริง (Sensationalism) แต่เลือกที่จะพาคนดูไปสบตากับความล้มเหลวของระบบโครงสร้างสังคมปิตาธิปไตยและการทุจริตอย่างซื่อสัตย์ พลังการแสดงของ ภูมิ เปดเนการ์ สาดประกายความเด็ดเดี่ยวในแววตาได้อย่างทรงพลัง เคียงคู่ไปกับตัวร้ายที่แสดงโดย อาทิตยา ศรีวาฟตาวา ซึ่งถ่ายทอดความอำมหิตเลือดเย็นออกมาจนคนดูรู้สึกสะอิดสะเอียน นี่คือหนังที่ทำหน้าที่เป็นกระจกเงาบานใหญ่ คอยย้ำเตือนเราว่า ความเงียบเฉยต่อความอยุติธรรม… ก็ไม่ต่างอะไรจากการเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด”
